जीवन एक शून्य
शून्य एक जीवन
हेरेर दधीचि
अमरावती हल्लिरहेछ।
नारायणीको किनार
बगेर ढुङ्गा
बनेर सालिग्राम
पुजिन्छन् घर घर
तर, नरे विवश छ
घरको आँगन
पलासको फूल
किन छुँदैन सालिग्राम
म एक सर्बहारा
फाटेको धोती
टालेको भोटो बोकेर
नारायणीको तिरैतीर लागेको छु।
एक बिहान उदाउँछ
सूर्य दुम्सीको काँडा बनेर
घोचेर पाकेका पिलो
निको पार्न खिल
धने आरन पाइन हाल्दै छ।
पर कसाई
घिसार्दै छ मोटे कार्कीको खसी
बगरे भाग र आस बोकेर
ठुले
हेर्दै छ भाग।
केटो टालो बोक्छ
कर्याङकुरुङ आकाशमा
हुटिट्याउँ उत्तानो देखेर
माने निःशब्द छ
किनकि
जीवन एक शून्य
शून्य एक जीवन।
प्रतिकृया दिनुहोस्
शीर्ष समाचार
- दायित्व वाङ्मय प्रतिष्ठानद्वारा स्रष्टा-साधकहरू सम्मानित
- शिक्षाविद् एवं साहित्यकार लक्ष्मण राजवंशीको स्मृतिमा शारदा मरहट्टा सम्मानित
- यात्रा संस्मरण : खरेलथोक पाँचखालदेखि दुप्चेस्वर महादेव नुवाकोटसम्म
- सामाजिक यथार्थवाददेखि समाजवादी यथार्थवादसम्म : विचार गोष्ठी सम्पन्न
- दमक स्रष्टा परिचय कोश
धेरै पढिएको
लेखकको सम्वन्धमा