April 20, 2024, Saturday
२०८१ बैशाख ८, शनिबार

मर्ने मान्छे

हो, मान्छे सत्यको पुजारी
केवल अन्तिम सत्यको
सूर्य छेल्न हत्केलाले झैँ
सकेन छेक्न मृत्युलाई
त्यसैले,
इतिहाँस मृत्युकै रचेर 
आखिर मरी रहेछ मान्छे ।
 
तृष्णाका अनेक भुँवरीहरूमा
रचेर पट्यार लाग्दो जीवन 
तिखारिरहेछ सिङ्ग घुँडाको
अलाप्दै धिक्कार जिन्दगी !
सकेन काल पर्खन उसले 
तृष्णा मेटाउँछ र्‍यालले
आखिर,
मर्ने न हो, मरिरहेछ ।
 
तर
ऊ स्वतन्त्रताको सेनानी
खोइ चराझैँ उसको स्वतन्त्रता ?
कामना कुण्ठित मनका  
इच्छाएको मरण उसको  
तड्पाएरै अनमोल जिन्दगी
आखिर,
 मर्ने मान्छे न हो, ऊ मरिरहेछ ।
 
अहो ! सोचेझैं सरल कहाँ छ र
गर्न आत्मदाह नै पनि ?
नक्कली छ रे विषादी ।
 
पासो पनि चुडिन्छ रे 
हाम फाले विकुंजो भइन्छ ।
हाय ! दैव दशामै लट्पट्टिएर
कायर मान्छे मर्दोरहेछ ।
 
बाफरे ! अग्निको त कुरै छाडौँ
तेजाबले पिल्स्याउछ रे
छुँदै छुरा मुटु चस्कन्छ
डुबुल्कीमा पानी सर्कन्छ 
अहो ! गोहीको बास नदीविसे छ
कायर मनको उपज
कठै ! भागदौड यो जिन्दगीको
आखिर, 
मर्नैमान्छे न हो, ऊ मर्दोरहेछ ।
 
त्यसैले,
विकृत उपज मानसिकताको
दोषारोपण अनेक आफ्नै 
रमेर मृत्युको आत्मरतिमा  
छि नामर्द !
काँतर मनको अन्तिम उपाय ।
 
बस, आत्महत्याको के पुरुषार्थ ?
 तैपनि मर्ने मान्छे मर्दोरहेछ ।
 
वास्तविकता यो पो रहेछ
मर्नुभन्दा त बौलाउनै निको
बौलाउनुभन्दा खरानी घस्नु ।
 तर, खै इज्यत मगन्तेको ?
पौरखमा नै त इज्यत रहेछ ,
पुरुषार्थको पौरखमा रमाउँने 
आखिर मान्छे एक दिन मर्दोरहेछ ।
poudelc296@gmail.com