April 20, 2024, Saturday
२०८१ बैशाख ८, शनिबार

म काठमाडौं बोल्दै छु

 छातीमा घर र महलहरूको भारी बोक्ने 
 मानिसहरूले चलाएको हैकम सहने 
 जीवनको खुसीयाली र हर्षको पलबाट बञ्चित 
 म थकित, प्रदूषित र उपेक्षित 
 काठमाडौं बोल्दै छु।
  
 अरण्यको जरा जराले दह्रो भएको मुटु यो 
 मानिसको जमात र बिल्डिङको बोझले कम्जोर भयो
 स्वर्गको टुक्रा भनेर चिन्दथे मलाई पहिले
 प्रदूषणको खानी भनी बुझ्दछन् मलाई अहिले ।
  
 जवानीमा कुनैबेला म पनि थिएँ तन्दुरुस्त 
 दूषित हावा र पानीले भएको छु रोगग्रस्त 
 मृत्युको मुखमा धकेलिँदै छु, छैन आयु लामो 
 बाँच्ने आशा देख्दिनँ म छैन दिन लामो
  
 म नै नरहे कुन ठाउँलाई मान्छौ राजधानी ? 
 म नरहे के रहला सौन्दर्यको खानी ? 
 मानव, तिमीले जुनी पाउलाऊ कयौँ कयौँ 
 तर होस गर पाउँदैनौ अर्को काठमाडौं ।