June 19, 2024, Wednesday
२०८१ असार ६, बुधबार

किसान

छपक्क उनको गाडियो खुट्टा असारे हिलोमा
निथ्रुक्क तन पानीमा भिज्यो असारे झरीमा 
चुम्दछ उनको हावाले गाला बग्दछ सुस्तरी
नियाल्छु जब अडिन्छ आँखा कञ्चन प्रकृति। 
 
बादल कालो, पर्दै छ पानी, गर्जँदै गगन  
कपाल कालो, मस्कँदै कृषक कर्ममा मगन 
हावाको झोक्का आएर सोध्छ- ‘सपना भनन’ 
‘लरक्क बाला झुलाऊँ कि म’ भन्दछ किसान । 
 
आलीमा रोटी खाएर भोक किसान मेट्दछ
कर्ममा डुब्छ, घरघर अन्न पुगेको देख्दछ  
पसिना झारी, ऊर्वर पारी खेतमा रमाउँछ
उब्जाई अन्न मानव सारा किसान पोस्तछ । 
 
आधुनिक युग, आधुनिक सिप किसान सिक्दै छ
गोरुको सट्टा, हलोको सट्ट ट्याक्टर जोत्दैछ
बिर्सन्न कैल्यै बहन हावा, झुल्कन त्यो घाम
सहन्छ पीडा, भुल्दैन तर किसान जो काम ।
 
सुकिला लुगा लाउने मान्छे एक पटक सोच न
शासन गर्ने ए नेता गण तिमी नि सोच न
तिमीले जस्तै किसानले काम चटक्क छाडेर
जालझेल गर्न लागेछ भने के होला भन न ?