June 19, 2024, Wednesday
२०८१ असार ६, बुधबार

गजल

यात्रु हुँ म गन्तव्यबिना वेगमा चलिरहने
रूखको एक ठुटो हुँ म सधैं जलिरहने ।
 
कल्पना गर्छु आफूलाई त्यो जुनकिरीसँग
बिनासाथ अँध्यारामा पनि बलिरहने ।
 
विशाल छ मेरो कल्पना अनि  सोचको नदी
नदीमा डुबेको कागज म बिस्तारै गलिरहने ।
 
समयले कोरिदिएको त्यो आकृति हुँ म
अरू हैन आफ्नै छायाले पनि  छलिरहने ।
 
 आशा केको लिनु र निराशा पाउने सहरमा
रुख हुनु छ म त्यो निःस्वार्थ भई फलिरहने ।