July 20, 2024, Saturday
२०८१ श्रावण ६, आईतवार

हामी रेसम किरा

पालनहारले हालेको किम्मुको पात खाएर
मोटाउने अनि आफैँलाई
बाहिरबाट रेसमको कोकुनले बाँधेर जकड्दै
मालिकको दयामायामा, उसैको सदाशयतामा
बचाए बाँच्ने, मारे मर्ने
न आफ्नो इच्छा न आकाङ्‌‌क्षा
न कुद्ने खुट्टा, न उड्ने पखेटा
इन्तु न चिन्तु !
 
कुनै कालखण्डमा हाम्रो पनि स्वतन्त्र इच्छा हुन्थ्यो रे !
आफैँ आफ्नै किम्मुको बोटमा छानी छानी पात खान्थ्यौँ रे !
आफ्नै रनवन घुम्थ्यौँ रे, गुन्गुनाउँदै रम्दै
न रोकटोक, न किचकिच, न अर्काको आश
स्वच्छन्द, उदात्त, उन्मुक्त
तल धर्ती माथि आकाश !
रेसमको धागोमा जेलिनु
लाचारी नभई
हाम्रो आफ्नै सुरक्षा कवच हुन्थ्यो रे !
अब त बाँकी छ, सम्झनाको पेटारो मात्र !
 
खान्छौँ मोटाएर पालनकर्तालाई धेरैभन्दा धेरै
रेसमको धागो दिनलाई
मरी मरी दिनरात नभनी खान्छौँ
मख्ख पर्छौं पात खान पाउँदा
तर पात खाएर रेसम धागो ओकल्छौँ
जुन हाम्रो सुरक्षा कवच त हैन
काल हुन पुग्छ
इच्छा आकाङ्‌‌क्षा उन्मुक्तताको
आफैँले स्वस्फूर्त आफूलाई जेलेर !
 
आश्विन २७ गते,
स्वआश्रम ।